Bij (tot nu toe) gebrek aan foto's, hierbij een foto van hoe mijn voeten en enkels eruit zien na 17 km wandelen op mijn barefootschoenen... (beetje zand gehapt).
Vandaag had ik de eer om met vier wandelmannen (Gerard, Rob, Bart en Albert) en mijn hondjes een prachtige nieuwe route te lopen vanaf Wolfheze, van 16 km, uiteindelijk denk ik ongeveer 17 km.
De ontvangst in het dorp (bij het kleine station) was meteen een ontmoeting met een paar heel bijzondere mensen. Want middenin dit sjieke villadorp ligt ook een grote afdeling van Pro Persona, voor kwetsbare mensen met multiproblematiek. Ik vind het mooi dat dit zo geïntegreerd is in dit plaatsje, deze zorg bestaat hier natuurlijk (onder andere namen) al heel lang.
De wandeling is heel afwisselend, vooral loofbossen, de klimmetjes vielen mee (meer vals plat), maar de afdalingen waren soms best steil en de 'steile afgronden' best hoog. De steilste afdaling heb ik, niet heel charmant, zittend genomen (maar ik was niet de enige hoor, die er moeite mee had, door het gladde zand).
We hadden even een probleempje met twee versies van de route: een van 2024 (ik, fout) en een van 2026 (Bart en Gerard, goed). Uiteindelijk bleek een combinatie van die twee best handig en er zat ook nog een navigeerfoutje van de app (2026) in, waar we ons dwars door struikgewas en heide hadden moeten wurmen, we hebben gewoon de oude route (en op tekst ook de nieuwe) gevolgd, en toen kwam het helemaal goed.
Foto: Gerard 
Een bijzondere verrassing, in het eerste deel van de wandeling (Bilderbergbossen) staken een hinde en twee kleintjes (kalveren) het pad over, best heel dichtbij! Natuurlijk te snel voor een foto.. De mooie Italiaanseweg (door de bossen) bestaat op dit stuk vooral uit klinkers, niet heel fijn lopen. Daarna kwamen we uit in Heveadorp (op Landgoed Duno), met de bijzondere huisjes in gecombineerde cottage-/Amsterdamse school-stijl (en ook gewone rijtjeshuizen). Deze werden ten tijde van de rubberfabriek (hevea = rubber) gebouwd voor arbeiders en hoger geplaatsten en dit was een gemeenschap met eigen regels en veel sociale (opgelegde) controle (voorbeeld: de hagen mochten vanuit de directie niet te hoog worden, anders konden de mensen elkaar niet meer controleren...). De wijken hebben de namen van de Molukse eilanden, daar waar de rubberbomen groeiden.
Foto: Gerard 
Foto: Rob
Het sluis-/stuw-complex bij Den Driel aan de Nederrijn, met het onverwachte uitzichtpunt, vond ik heel indrukwekkend:
_sluis-stuwcomplex_in_de_Rijn_(2).JPG)
Foto: Rob 
Hierop volgde nog een prachtige wandeling door Landgoed Duno, onder andere langs een heideveld en vervolgens langs de bijzondere Wodanseiken, die hun wortels in de diepe sprengen (beek) hebben. Deze plek staat als zeer romantisch bekend..💕
Foto: Gerard 
Foto: Bart
Heel sympathiek dat er op deze route losloopstukken zijn voor de hond, en op landgoed Duno mogen ze los als je je hond onder controle hebt.
We waren best wel moe bij de finish, en toen nog 1/2 uurtje terug met de auto (Marnie lag languit te slapen op de stoel naast mij en Traian languit op de achterbank).
Vlakbij het station was een schattig hondenhok met boekjes voor kinderen, waar Marnie even rond had geneusd:
Dank allen, het was een fijne dag, van 9.30 uur tot 15 uur!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Welkom, ik neem zo snel mogelijk contact met je op!