Vandaag ben ik rond 10 uur gestart, samen met mijn hondjes (en mezelf) om de wandeling rond Wamel op proef te lopen. Niet dat ik dacht dat dat per se nodig was, maar ik had gewoon zin om dat te doen. En ik niet alleen ...
Het is een struinroute van 13 km, en deze zullen we over anderhalve week op de zaterdag gaan doen. Het is een prachtige wandeling in het rivierlandschap van de Waal, tussen Wamel en Dreumel.
Na een klein stukje door het dorp loop je zo de dijk op, met op afstand de Waal (met zicht op het Amsterdam-Rijnkanaal en Tiel, aan de andere kant van de Waal).
Marnie ontdekte héél veel sporen van veldmuisjes onder het zand, je zag ze gewoon gaan, en ja hoor, ze heeft er eentje vermoord en rauw genuttigd.
Je komt langs het pontveer naar Tiel (niet in werking, zo te zien).
Daarna loop je door de Dreumelse Waard, echt erg mooi. Het struinen viel mee, als je niet precies doet wat de routemaker het liefste wil.
Maar toen kwam het: ik werd een soort 'zwaan-kleef-aan': we kwamen twee honden (een Duitse herder en een kooikerhondje) tegen, middenin de uiterwaarden, die daar aan het kuieren waren en de kooiker had ook duidelijk een bad in de Waal genomen. Nergens een baasje te bekennen.
Traian vond het eerst maar niks, maar vervolgens liep ik dus met vier (!) honden door de uiterwaarden richting Dreumel. Ja hoor, dat heb ík weer!
Toen ze na een paar doorgangshekjes nog steeds met ons mee liepen, heb ik de Dierenambulance maar gebeld, en na een tip van een andere wandelaar, het op Facebook (gevonden dieren) gezet (Tiel). De honden waren erg relaxed, het léék of ze daar dagelijks rondhingen, een soort hanggroep. Toen ik de afslag naar boven nam naar de Vonkerplas, liepen ze gelukkig terug, de Dreumelse Waard weer in...
Ik heb het toen maar even laten gaan, ik had het al met meerdere wandelaars (met hond) gedeeld.
Wat wil nou het toeval: toen ik bij het laatste punt van de route was, zo'n 2 uur later, hoorde ik een fietster roepen of ik een herdershond en een kooikerhondje had gezien. Nou ja, daar kon ik haar mee helpen! Nou, zij blij en ik blij. Ze wist waar ze moest zijn (best een stuk verderop). Ook op facebook was er al een en ander gedeeld. Ik ga er nu dus maar vanuit dat de honden weer veilig thuis zijn en dromen van de vrijheid... Het baasje vertelde dat ze daar normaliter nooit komen 😳
Tot slot: het is een prachtige wandeling, het laatste stuk over de dijk is wat lang, maar je kunt ook struinen onderlangs. Het nadeel dáárvan is dat je niks ziet, terwijl je vanaf de dijk allerlei leuke boerderijtjes ziet, met zwembad in de tuin.., paardenstallen, prachtige rijbakken, boomgaarden, open kassen, etc.... De mensen zijn er erg vriendelijk, en het colaatje achteraf bij Het Trefpunt met een zeer attente bediening (voor de hondjes) was ook fijn!
Opvallend: drie kerken, vlak bij elkaar, in zo'n klein dorp!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Welkom, ik neem zo snel mogelijk contact met je op!